สกอร์เรอร์สายสุขุม โจ จอห์นสัน ความเย็นที่ฆ่าเกมได้

จอห์นสันเคยเป็นผู้เล่นที่ดีในระบบมาก่อน แต่ช่วงที่ภาพ Iso Joe ชัดที่สุด คือช่วงที่ทีมต้องการหนึ่งคน เพื่อเป็นทางออกของเพลย์ที่บีบพื้นที่ ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเขาบุกเก่งอย่างเดียว แต่มาจากการที่เขา “รับผิดชอบ” เกมบุกได้ โดยไม่ทำให้ทีมเสียรูป

และในเดือนสิงหาคม 2005 เมื่อเขาย้ายไป Atlanta Hawks ผ่านดีลแบบ sign-and-trade บทของเขาก็เปลี่ยนจากผู้เล่นคุณภาพ ไปสู่คนที่ระบบต้องหมุนรอบตัว เป็นคนที่ต้องตอบคำถามเดิมทุกคืนว่า “เมื่อเกมตัน จะทำยังไง” ในช่วงนี้เองที่สไตล์ของเขาเริ่มนิ่ง และเฉียบขึ้น (19 สิงหาคม 2005) [2]

เกมปิดแมตช์ของจอห์นสัน แต้มที่เกิดจากความนิ่ง ไม่ใช่โชค
ภาพจำของโจ จอห์นสันคือคนที่รับบอลช่วงท้ายแล้ว “ไม่รีบ” แต่ความไม่รีบของเขา ไม่ได้แปลว่าเล่นช้า มันคือการคุมให้เกมรับ เป็นฝ่ายตัดสินใจผิดก่อน เมื่อเกมรับเผลอขยับน้ำหนักผิดหนึ่งก้าว ช็อตกลางระยะ หรือ step-back ของเขา จะเกิดขึ้นในจังหวะที่คุมสมดุลได้